Rozdział Dwunasty

*miesiąc później*

Siedziałem do późna w studiu. Cały czas przesłuchiwałem nowo nagranej piosenki. Zastanawiałem się, co by w niej zmienić. To by było zbyt proste, jednego dnia stworzyć utwór, a drugiego stwierdzić, że jest idealny i publikujemy go dla fanów. Od dziecka jestem perfekcjonistą. Zawsze znajdę gdzieś jakieś niedociągnięcie. Tym razem nie mogłem. 

- Jeszcze tu jesteś ? - zapytał Chester pospiesznie wchodząc po zostawianą kurtkę 

- Tak, poprawiam nowego singla. Co ja gadam, jak na razie wydaje mi się dobry. 

- Haha, widzisz. Wiedziałem, że czegoś zapomniałem - powiedział machając okryciem 

Usiadł koło mnie.

- Długo tu jeszcze będziesz ? 

- Dopóki nie dopatrzę się jakiegoś błędu w melodii, czy pomyłce w wokalu - stwierdziłem uśmiechając się sam do siebie 

- Mike, ty podły pracoholiku - zaśmiał się Chazz - W moim wokalu pomyłek nie znajdziesz. 

- A skąd pomysł, że w twoim ? - odpowiedziałem śmiechem 

- Już późno. Talinda na mnie czeka - powiedział podnosząc się z sofy 

- Ja jeszcze zostanę.

- Serio ? Daj sobie spokój, odpocznij trochę ...

- Pewnie masz rację - powiedziałem przeciągając się 

- Podwiozę cię, bo chyba nawet o samochodzie zapomniałeś. 

- Nie zapomniałem, spacer dla zdrowia, haha. 

Szliśmy na parking. Sekundę później jechaliśmy już czarnym BMW Chestera. 

- No to do jutra - powiedziałem wysiadając pod moim domem 

- Raczej do zobaczenia za 3 dni - powiedział Bennington

- Za trzy dni ? Wyjeżdżasz ? - zapytałem zaskoczony

- Ach, mogłem się spodziewać, że chłopaki nic ci nie powiedzą. Wyjeżdżamy jutro wszyscy razem, na spotkanie z dziennikarzem, który umówił się na wywiad jakiś dzień temu. 

- Serio ? 

- Tak, przyjedziemy po ciebie o dziesiątej.

- Okej. 

* * *

Pierwsze co, wszedłem do mojej pracowni. Zastałem tam okropny nieład. No tak, rano przed wyjściem do studia starałem się uporządkować stare szkice. Oczywiście, kilka prac ułożyłem w segregatorze, a kilka zostawiłem w rozwalonym kartonie. Podczas mojej nieobecności zdążył się już rozwalić i wszystko rozsypało się na podłogę. Jeszcze raz obejrzałem moje prace. Każda niosła ze sobą jakieś wspomnienia. Rysunek, który wykonałem pierwszego dnia Linkin Park, rysunek, który zamieniłem później w  nadruk na koncertowe koszulki sprzedawane podczas trasy w Texasie... Był nawet szkic całego zespołu, który stworzyłem dla kolegi interesującego się nami. Nigdy go jednak nie wysłałem. Odłożyłem to wszystko na biurko i poszedłem do mojego pokoju. Zająłem się czytaniem książki, którą przysłał mi fan. Interesująco ujął całą naszą karierę w zaledwie 150 stronach. Spojrzałem na kopertę z listem od tej osoby. Postanowiłem, że odpiszę i jutro w drodze na wywiad wyślę.