Rozdział Dwudziesty Drugi

Zapukałam do drzwi. Miałam nadzieję, że jest w środku. Po dłuższej chwili zrezygnowana postanowiłam wrócić.

- Ann ! - usłyszałam 

Odwróciłam się. W progu stała zapłakana Isabelle. 

- Mogę wejść ? - zapytałam 

- Tak, czekałam, aż wrócisz. Przepraszam ... 

- Za co ?

- Za wszystko. Jestem skończoną idiotką ! 

Błękitnooka wybuchnęła płaczem. Przytuliłam ją. 

- Chcesz, żeby Chester przyjechał ?

Dziewczyna otarła wierzchem dłoni spływające łzy.

- Wątpię, żeby chciał tu wrócić.

- Najpierw musimy go znaleźć ! - przerwał nam Mike 

- Nie było go w domu ? - zapytałam zaskoczona 

- Nie, ale domyślam się, gdzie może być.

- Mogę jechać z wami ? - wtrąciła się 

- Jasne - odpowiedziałam 

* * *

Byliśmy na miejscu. Niewielkie, urocze jeziorko na peryferiach dzielnicy Benningtona. Mike twierdził, że w ciężkich chwilach mężczyzna lubił tam przesiadywać. I tym razem też tak było. Szliśmy gęsiego zabłoconą ścieżką prowadzącą na most. Tam właśnie go zobaczyliśmy. Siedział podpierając dłońmi twarz. 

- Chester - zaczęła Isabelle - Możemy porozmawiać ? 

- O czym ? - odpowiedział zdenerwowany 

- Lepiej zostawmy ich samych - zaproponował stojący obok mnie Shinoda 

Wróciliśmy do miejsca, w którym stał samochód. Na oko dochodziła piętnasta. 

- Za tydzień jedziemy w trasę koncertową. Chazz musi być w dobrej formie - uśmiechnął się 

- Trzymam za nich kciuki. 

Spojrzałam na niego, po czym zaśmiałam się.

- Co cię tak śmieszy ? - zapytał wpatrując się we mnie 

- Przypomniał mi się  dzień, w którym cię poznałam.

- Wybacz za moje roztargnienie. 

- Gdyby nie ono, nigdy byśmy się nie poznali - dodałam

- Strasznie cię polubiłem - wyznał przytulając mnie czule 

- Ja ciebie też.

- Przeszkadzamy w czymś ? - zaśmiała się Belle 

- A wy już pogodzeni ? - wtrącił kładąc mi rękę na ramieniu 

- Tak. Wystarczyło nam pięć minut. 

- Cieszę się. A teraz czas na mnie, muszę powtórzyć sobie do egzaminu. 

* * *

Przed czwartą byłam już w domu. Zdjęłam bluzę, po czym przebrałam się w starą, za dużą koszulkę i spodenki. Zmęczona usadowiłam się na łóżku. Chwyciłam za leżące na stoliku obok podręczniki. Po dwóch godzinach zdałam sobie sprawę, że umiem wszystko. Postanowiłam zadzwonić do przyjaciółki.

- Cześć, Belle - przywitałam ją 

- Cześć.

- Może wpadniesz ? Mam sporo wolnego czasu.

- Przepraszam, nie mogę. Umówiliśmy się z Chesterem na kolację za godzinę.

- Aha, rozumiem. 

- Jeśli tylko chcesz, powiem mu, żeby zadzwonił po Mike'a i pojedziemy w czwórkę. Co ty na to ?

- Pasuje mi. 

- Świetnie. Do zobaczenia później.

' Tym razem krótszy rozdział. Wieczorem postaram się dodać kolejny, obszerniejszy. '